H o m e
W o r k
T e x t s
B i o
C o n t a c t
F e a t u r i n g
Marta Deskur’s video practice is situated at the intersection of image, technology and the ethics of seeing. The artist does not treat the camera as a neutral recording device, but as an epistemological apparatus — a cognitive instrument that extracts what dominant narratives render invisible, marginal or insignificant.
Through the use of close-up, deceleration and temporal extension, Deskur reconfigures the relationship between vision and power. Here, the camera does not document reality; it destabilizes it. Micro-gestures, latent tensions and concealed relations of force are brought into visibility, exposing the social architectures of hierarchy, subordination, appropriation and violence.
Her works operate as contemporary Blow-Ups — process-based image analyses in which what appears negligible becomes a field of revelation for structures of power, cultural inhibition and collective denial. The act of slowing down and enlarging does not merely intensify perception; it activates the critical agency of the image, shifting it from an aesthetic to an ethical and political domain.
Within this practice, the camera becomes a tool of reclaimed agency. What has been displaced by shame, normativity or cultural self-censorship re-enters visibility as a zone of awareness and power. Deskur’s works do not offer reconciliation — they propose attentiveness. They insist that the mirror is not always black.
« It is a desire to replace the eye with the camera — for the eye to become an optical device controlling exposure time, a lens through which closeness becomes possible, and for the mind to turn into a lasting matrix recording every second of gesture and gaze, so that at any moment time can be rewound, accelerated or stopped. It is also a desire for memory.
‘Open eye’, ‘Open ear’, then ‘Close-up’, followed by that magical moment of opening and closing the shutter — or Recand Stop — and finally the familiar Blow-Up: this is the process on which my practice in photography and video is based.
My video and photography function as a form of visual processing — a cinematic extraction of what is marginal, unnoticed or culturally repressed.
Through enlargement, temporal extension and displacement, I extract fragile, concealed and socially erased micro-events that constitute the foundations of our relations, meanings and mutual understanding — the very essence of being here and now.
I slow down, isolate, move closer and enlarge: gestures, bodies and situations. I want to see what we usually fail to notice or prefer not to see — what we avoid because of fear, shame, cultural inhibitions or simply the lack of time.» [M.D. artist’s statement].
Praktyka wideo Marty Deskur sytuowana jest na przecięciu obrazu, technologii i etyki widzenia. Artystka nie traktuje kamery jako neutralnego narzędzia rejestracji, lecz jako aparat poznawczy — instrument wydobywający to, co w dominujących narracjach pozostaje niewidoczne, zepchnięte na margines lub uznane za nieistotne.
Poprzez operowanie zbliżeniem, spowolnieniem i wydłużeniem czasu, Deskur rekonfiguruje relację pomiędzy spojrzeniem a władzą. Kamera nie służy tu dokumentowaniu rzeczywistości, lecz jej rozszczelnianiu: odsłania mikro-gesty, napięcia i ukryte relacje sił, które konstytuują społeczne hierarchie, mechanizmy podporządkowania, zawłaszczania i przemocy.
Jej realizacje funkcjonują jak współczesne Blow-Up — procesualne analizy obrazów, w których to, co pozornie znikome, staje się polem ujawnienia struktur władzy, kulturowych zahamowań i przemilczeń. Spowolnienie i powiększenie nie tylko intensyfikują widzenie, lecz także uruchamiają krytyczny potencjał obrazu, przesuwając go z poziomu estetycznego w obszar etyczny i polityczny.
W tej praktyce kamera staje się narzędziem odzyskiwania sprawczości. To, co wcześniej ukryte — zepchnięte przez wstyd, normę lub kulturową autocenzurę — zostaje wpisane w widzialność jako pole świadomości i mocy. Prace Deskur nie proponują pojednania, lecz uważność: przypominają, że lustro nie zawsze jest czarne, a widzenie może być aktem emancypacyjnym.
« To pragnienie zastąpienie oka kamerą, by oko stało się optyką kontrolującą czas naświetlania – obiektywem, za pomocą którego możliwe jest zbliżenie, a nasz umysł by stał się trwałą matrycą zapisującą każdą sekundę gestu i spojrzenia, tak, by w każdej chwili można było cofnąć, przyspieszyć, zatrzymać. To tez pragnienie pamięci.
„Open eye”, „Open ear” następnie „Close-up”, potem ten magiczny moment otwarcia i zamknięcia migawki, lub Rec.i Stop potem znane „Blow-Up” - to proces na którym opiera się moja praktyka pracy z fotografią i wideo.
To forma wizualnego przetwarzania — filmowej ekstrakcji tego, co marginalne, niezauważone lub kulturowo wyparte.
Poprzez powiększenia, wydłużenia i przesunięcia czasu wydobywam kruche, ukryte i społecznie wymazane mikro-zdarzenia, które stanowią fundament naszych relacji, znaczeń i porozumienia — esencję bycia tu i teraz.
Spowalniam, izoluję, zbliżam, powiększam: gesty, ciała i sytuacje. Chcę zobaczyć to, czego zwykle nie zauważamy lub nie chcemy zobaczyć — to, czego unikamy z powodu lęku, wstydu, kulturowych zahamowań czy zwykłego braku czasu. » [wypowiedź M. Deskur]
La pratique vidéo de Marta Deskur se situe à l’intersection de l’image, de la technologie et de l’éthique du regard. L’artiste ne considère pas la caméra comme un simple outil d’enregistrement, mais comme un appareil cognitif — un instrument de connaissance qui extrait ce que les récits dominants rendent invisible, marginal ou insignifiant.
Par l’usage du gros plan, du ralentissement et de l’extension du temps, Deskur reconfigure la relation entre le regard et le pouvoir. La caméra ne documente pas la réalité : elle la fissure. Elle révèle des micro-gestes, des tensions latentes et des rapports de force dissimulés qui constituent les hiérarchies sociales, les mécanismes de subordination, d’appropriation et de violence.
Ses œuvres fonctionnent comme des Blow-Up contemporains — des analyses processuelles de l’image, où ce qui paraît négligeable devient un champ de révélation des structures de pouvoir, des inhibitions culturelles et des zones de déni collectif. Le ralentissement et l’agrandissement n’intensifient pas seulement la perception : ils activent le potentiel critique de l’image, le déplaçant du champ esthétique vers un territoire éthique et politique.
Dans cette pratique, la caméra devient un outil de reconquête de l’agentivité. Ce qui était auparavant dissimulé — refoulé par la honte, la norme ou l’autocensure culturelle — est réinscrit dans le champ du visible comme un espace de conscience et de puissance. Les œuvres de Deskur ne proposent pas la réconciliation, mais l’attention. Elles rappellent que le miroir n’est pas toujours noir, et que voir peut être un acte d’émancipation.
« C’est le désir de remplacer l’œil par la caméra — pour que l’œil devienne une optique contrôlant le temps d’exposition, un objectif grâce auquel le rapprochement devient possible, et pour que l’esprit devienne une matrice durable enregistrant chaque seconde du geste et du regard, afin qu’à tout moment il soit possible de revenir en arrière, d’accélérer ou d’arrêter le temps. C’est aussi un désir de mémoire.
“Open eye”, “Open ear”, puis “Close-up”, ensuite ce moment magique de l’ouverture et de la fermeture de l’obturateur — ou Rec et Stop — et enfin le célèbre Blow-Up : tel est le processus sur lequel repose ma pratique de la photographie et de la vidéo.
Ma vidéo et ma photographie fonctionnent comme une forme de traitement visuel — une extraction cinématographique de ce qui est marginal, inaperçu ou culturellement refoulé.
Par l’agrandissement, l’extension et le déplacement du temps, j’extrais des micro-événements fragiles, dissimulés et socialement effacés, qui constituent le fondement de nos relations, de nos significations et de nos formes de compréhension — l’essence même de l’être ici et maintenant.
Je ralentis, j’isole, je me rapproche, j’agrandis : gestes, corps et situations. Je veux voir ce que nous ne remarquons généralement pas ou que nous préférons ne pas voir — ce que nous évitons par peur, par honte, par inhibitions culturelles ou simplement par manque de temps.» [propos de M. Deskur]
SELECTED WORKS
2013 - Manju goes to Poland - Preparation. Auroville, India. Featuring: Monika Derenda (PL) Manju, Selvarai, Palani (Auroville Community, India)
2013 – If You Shoot One of Them – video remix
Film installation composed of fragments of iconic films from world cinema functioning as analogies to the project, combined with interviews with people from Poland and India close to Manju Pavadai and Marta Deskur, reflecting on their shared story
2012 – Nie lubię Twojego Kota (I Don’t Like Your Cat)
Auroville, India, 2012, 6 min 30 sec
Featuring: Marta Deskur (as the husband) and Manju Pawadai (as the wife)
2012 – Bociany (Storks)
Auroville, India, 13 min
A meditation by the film crew (Marta Deskur, Filip Drożdż, Xawery Deskur) during the shooting days of Manju Goes to Poland
2012 – Do ostatniej kropli łzy (To the Last Drop of a Tear) - For Shery Rehman
6 min 30 sec, DVD
Featuring Marta Romaszkan
Sound: Sypialnia, Marc Krz
2012 – I’ll Be Your Woman
8 min 30 sec, DVD
Featuring: Marta Romaszkan
2011 – Jerozolima 7 stacji (Jerusalem: 7 Stations) Calvary Golgota, Cemetery, The Anointment Stone, Baptists Baptism, Catolic Baptism, Christ’s right foot, The Wailing Wall.
7 films, approx. 2–3 min each, DVD
video inastallation
Klara i Pico. Siostra Picolina (Klara & Pico. Sister Picolina)
2011, loop approx. 3 min, DVD
Cztery Siostry na Wakacjach (Four Sisters on Holiday)
2011, 30 min, DVD
Installation with 3 video works
Siostra Franczeska (Sister Francesca)
2011, 3 min 38 sec, DVD
2010
Snifula – performance audiowizualny wraz z Bartek Persich (Snifula – audiovisual performance with Bartek Persich)
Galeria Kronika, Elektrownia Szombierki
2010, DVD
2009
Cztery Siostry (Four Sisters)
2009, 30 min
Camera: Paweł Dylus
Edition:
• ed. 1/5 — Teatr Nowy, Warsaw
• ed. 2/5 — Teresa & Andrzej Starmach Collection → MUFO
• ed. 3/5 — Private collection
2007 – Rozmowa z Yves Kalinem z zaświatów (A Conversation with Yves Kalin from Beyond)
60 min
Documentary film recording of a spiritistic séance performed in the space of Arsenal Gallery in Białystok on the night before the opening of the exhibition Opowieści zwięzłe (Concise Stories).
2007 – Klara i Pico. Pocałunek Judasza (Klara and Pico. Judas’s Kiss)
2007, 12 min 51 sec
• ed. 1/5 — Private collection
2005
Klara i Pico. Maria-Magdalena (Klara & Pico. Mary Magdalene)
2005, 6 min 40 sec
• ed. 1/5 — National Museum in Kraków
• ed. 2/5 — Private collection
• ed. 3/5 — National Museum in Gdańsk (donation)
Granica / Border
2005, 30 min, DVD
Collaboration with Jakub de Barbaro, Michał Gorczyca, Edward Gil-Deskur
2004
Targ, Kraków – warzywa / ludzie (Market, Kraków – vegetables / people)
2004
Warzywa: 2 min 40 sec
Ludzie: 2 min
DVD
2003
Sansara
2003, approx. 7 min, DVD
Klara i Pico. Taekwondo
2003, 4 min, DVD
2002
W Międzyczasie (In the Meantime) – wideomix z O.P.
2002, 1 VHS
2001
Fanshon — Cz. 1 street (27 min), Cz. 2 radio (7 min), Cz. 3 disco (7 min)
2001, DVD
2001 - Refugis - (refugee camp in Schöppingen, Germany)
Felicia Zeller - camera
original VHS
Dangerous
2000, 3 min 32 sec
Original VHS (digitized on DVD)
Family life
2000, original VHS
Kim będę? (Who Will I Be?)
2000, original VHS
Fancy satysfaction (Fancy Satisfaction)
2000, 5 min 27 sec
Original VHS (digitized on DVD)
1999
Welon to moje Włosy (Veil Is My Hair)
1999, 20 min 20 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — Muzeum Sztuki, Łódź (2010)
Klara i Pico. Historia Katastroficzna (Catastrophic Story)
1999, 5 min
Original VHS (digitized on DVD)
1998
Memory Hasła (Memory – Passwords)
1998, original VHS
• ed. 1/2 — Museum Bochum, as part of Memory–Hasła
Klara i Pico. To jest Klara a to ja jestem Pico — leżące
(This Is Klara and This Is Me, Pico — lying)
1998, 4 min
Original BETA (digitized on DVD)
• ed. 1/5 — Zachęta National Gallery of Art, Warsaw (1998)
Klara i Pico. To jest Klara a to ja jestem Pico — krzyczące
(This Is Klara and This Is Me, Pico — shouting)
1998, 4 min
Original BETA (digitized on DVD)
• ed. 1/5 — Zachęta National Gallery of Art, Warsaw (1998)
• ed. 2/5 — The Serge Sabarsky Foundation, New York (2001)
1995
Klara i Pico. Nie do dotykania (Klara & Pico. Not to Be Touched)
1995, 8 min 24 sec
Original VHS & Beta (digitized on DVD)
Produced by TVP2
Camera: Andrzej Jeziorek
• ed. 1/5 — WRO Art Center, Wrocław
1994
Nie mogę być równocześnie twórcą i tworzywem
(I Cannot Be Both Creator and Material)
1994, 2 min 7 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław
Martwa Animacja (Dead Animation)
1994, 1 min 13 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław
Matylda i Kasia
1994, 6 min 27 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław
Osiem minut mojego życia w lustrze / Lustro Clowna
(Eight Minutes of My Life in the Mirror / The Clown’s Mirror)
1994, 7 min 5 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — Muzeum Sztuki, Łódź
• ed. 2/2 — WRO Art Center, Wrocław
Au-delà de Marie-Madeleine — taniec
(Au-delà de Marie-Madeleine — dance)
1994, 14 min
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław
Marzenia senne według „Opisu ciała ludzkiego” René Descartes’a
(Dreams According to René Descartes’ “Description of the Human Body”)
1994, 14 min
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław
Księga Józefa / Około 10 min z życia mojego Ojca / Prasumienie
(The Book of Joseph / About 10 Minutes from My Father’s Life / Proto-Conscience)
1994, 10 min 11 sec
Original VHS (digitized on DVD)
• ed. 1/2 — WRO Art Center, Wrocław